dimanche 30 décembre 2012

Τελετουργία.

080320

Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε, η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις, τού γάρ Γεννήτορος η φωνή προσεμαρτύρει σοι, αγαπητόν σε Υιόν ονομάζουσα,...
Μετά τον αγιασμό των υδάτων τρώμε κοτόπουλο με ρύζι αυγολέμονο. Ο πατέρας μου κόβει τη βασιλόπιτα. Ευλογεί το πρώτο κομμάτι, μου το δίνει. Βρίσκω το φλουρί. 
Μου βάζει στο κεφάλι μιά χρυσή κορώνα.
Ο πατέρας ανεβαίνει στο ξύλινο μπαλκόνι. 
Λέει : « Ένα σμήνος κοράκια μαζεύτηκε στον ελαιώνα. Θα μας φάνε τις ελιές.»
Απορεί, πως μαζεύτηκαν τόσα πολλά ιερά πτηνά του Απόλλωνος;
Με στέλνει να δω τι γίνεται. 
΄Εχω ακόμη την κορώνα στο κεφάλι όταν φθάνω στο κτήμα μας στα Σχοίνα. Πενήντα γυναίκες, ντυμένες σαν καλόγριες, κάθονται χάμω, μέσα στην πυκνή ομίχλη, τρώγουν ρόδινες μπανάνες. Αρχηγός τους είναι μιά σαραντάρα με ωραίο πρόσωπο, μοιάζει με τη Σαλώμη. 
Λέει : «Είμαστε νομαδικός λαός. Λατρεύουμε την αιώνια επιστροφή. ΄Ηρθες μόνος σου. ΄Ετσι είναι το έθιμο.»
Παράμερα, κάτω απ΄τις γέρικες ελιές, διακρίνω τις φιγούρες δύο ηλικιωμένων. Ο ένας έχει απεριποίητη γενειάδα, φοράει σκούφο ιερομόναχου και μιά λερή κουρελιασμένη πατατούκα. Ο άλλος έχει καλοψαλιδισμένη γενειάδα, φοράει ημίψηλο καπέλο και κάτω από τη γκρίζα ρεδιγκότα μιά λευκή καμιζόλα ψυχιατρικού ασύλου. Με κοιτάζουν σαν να είναι σκιές. Μου θυμίζουν τον Γεώργιο Βιζυηνό και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Τρεις γριές με συλλαμβάνουν. Δεν αντιστέκομαι. Τρυφερά με οδηγούν μπροστά στην ιέρεια αρχηγό. Δίπλα της βράζει μιά χύτρα. Περιέχει οίνον, ύδωρ, άρτον και αμανίτες panaeoleus papilionaceus. Μου δίνει να μεταλάβω. ΄Ολες οι γυναίκες  μεταλαμβάνουν.
Μου αφαιρούν τα ενδύματα. Γυμνό με δένουν σε πάσσαλο, στο κέντρο του καταυλισμού. Δεκατρείς γυμνές γυναίκες χορεύουν γύρω μου. ΄Ερχονται μία-μία και θέτουν τα κοχλάζοντα αιδοία τους στο προσωπό μου. Η οσμή του βακαλάου μου προκαλή στύση. 
Ακούω την ιέρεια αρχηγό. Διαβάζει ευχή για την παραγωγή σπέρματος.
΄Ολες μαζί κάνουν προσευχή :

Βασιλεύ ουράνιε, παράκλητε, το πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ τας ψυχάς ημών.

Η μουσική των κυμβάλων δυναμώνει. Λέω : «Πατέρα γιατί μ΄έστειλες εδώ;»
Οι γυναίκες σε κατάσταση ιερής μέθης γυρίζουν γύρω μου. Θα με θυσιάσουν, θα φάνε το σώμα μου, θα πιούν το αίμα μου. 
Με φλογισμένα μάτια χορεύουν τελετουργικά και ρυθμικά κοάζουν : θ΄αναστηθείς..., θ΄αναστηθείς...




lundi 24 décembre 2012

Προμηθεια χοιρου. Πινακιον 210199


210199

Το υψωμα μοιαζει με τον Γελαδογροικο αλλα στο βαθος αντι για το χωριο βλεπω τα χωραφια μας στην Παλιονικοβα στο Λιοτριβι. Βρεχει δυνατα χωρις συννεφα, ο ηλιος λαμπει, κατακαλοκαιρο, βλεπω τα ωριμα σταχια. Το νερο της βροχης μαζευεται, γινεται θαλασσα διαφανης. Πολλοι νεοι με καροτσια καταφθανουν, σαν να κανουν σερφιγκ πανω στο νερο, αλλα το νερο φευγει προς τον Αγιο Κωνσταντινο.
Λεω : πρεπει να χτισουμε φραγμα, να συγκρατησουμε το νερο.
Βαδιζουμε ανατολικα, η μανα μου και ο αδερφος μου προηγουνται. Πηγαινουμε στο σπιτι του Αναγνου. Ειναι εκει το σπιτι μιας γιαγιας απο το σοϊ της μητερας μου. Μπροστα μας ειναι ο Νητσακος, κοντοστεκεται σαν να θελει να μας μιλησει. Καθυστερω, ο αδερφος μου διαμαρτυρεται. Δεν θελω να χαιρετησω τον Νητσακο, ο αδερφος μου συμφωνει, αργοπορουμε, ο Νητσακος βαδιζει προς το σπιτι του, ειναι σε νεαρη ηλικια, περιπου τριαντα ετων. Φθανουμε στο σπιτι της γιαγιας, οταν ειμαστε μεσα ερχεται απ΄εξω ο Νητσακος, ρωταει εαν η γιαγια μας θελει να αγορασει γουρουνι, μπορουσε να το παραγγειλει με τον αδερφο του, θα πηγαινε το απογευμα στη Στυλιδα, το ιδιο λεει στη μητερα μου για την προμηθεια χοιρου, επι τη ευκαιρια των Χριστουγεννων.

vendredi 14 décembre 2012

ΘΑΝΟΣ ΦΩΣΚΑΡΙΝΗΣ. ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΑΔΕΙΑΣ

ζηλεύω τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια στα μπαλκόνια
                                          των σπιτιών
στους τελευταίους ορόφους των πολυκατοικιών
στα πανύψηλα δένδρα των στολισμένων πλατειών της πόλης
παραμονές των Χριστουγέννων και ανήμερα
και μεθεόρτιες βραδιές καθώς ξεχνούν
οι άνθρωποι βαριούνται (ή αρνούνται) να ξεστήσουν
μπορεί σ΄αυτή την εποχή της ιντιφάντα
να σημαίνουν των άστρων ανταλλακτικά
να είναι υπολείμματα του πρώτου εκείνου χτυπημένου
                                        εν Βηθλεέμ
για όποιον θέλει να τ΄αγγίξει
κυρίως για όποιον όπως εγώ ταλαντεύεται
ανάμεσα φωτιά και πάγο
αφού έπαψαν δεν του αφήνουν θέση επί γης
μα ούτε στα ουράνια θέλουν να τριγυρίζει

Απο τη συλλογη ΧΟΥΣ, Εκδόσεις Οδός Πανός.

jeudi 6 décembre 2012

Γιαννης Θραπας. Προσκλητηριον ερωτικης φυγης,


Το ονειρο που μας τυλιγει
τοσοδα μικρο,

τα κλαδια των ανεμων λυγιζουν
μα κυττουνε - παντα τον ουρανο
                      που μας τρομαζει



Εχεις πολλους ηρωες να κουβαλησεις
                                    μαζι σου
θυμαμαι την υγρη φωλια
                                   της εγκαταλειψης
-ειπες - στον διπλανο συντροφο
την ωρα που


 πεθανε κυτταζοντας τ΄αστερια.

Εμεινε και ο νους, ο ανθρωπινος να συλλογαται
πως γεννιεται, ζει και πεθαινει
με τα δυο του χερια αδειανα
και στοιβαγμενα στους δικους του διαδρομους

Κι επειτα χαιρετας - τα αδιαφορα σημεια
- της δικης μας πορειας.