samedi 26 août 2017

Μαρία

Ο χώρος σταθμεύσεως είναι δίπλα στο πάρκο του Λαού. Παρκάρω εκεί το κόκκινο Datsun ενώ σκέφτομαι ότι ήταν μιά καλή ιδέα του δημοτικού συμβουλίου να φτιάξει εδώ το πάρκιν γιατί στην κεντρική πλατεία μαζεύονται κάθε σαββατοκύριακο οι νεαροί αγρότες για το φεστιβάλ τοπικού ζύθου. Κάθονται κάτω από τα θεόρατα πλατάνια, πίνουν μπύρα σε μεγάλα ποτήρια σαν κουβάδες και ακούν από τα στόματα των γερόντων τις ιστορίες για τα εγκλήματα της Κατοχής και του Εμφυλίου. Τα οχηματά τους τα παρκάρουν αλλ΄αντ΄άλλων πάνω στα πεζοδρόμια και μέσα στην πλατεία. Δεν δέχονται καμμία παρατήρηση και με πρωτοφανή τσαμπουκά ισχυρίζονται ότι έτσι είναι η σύγχρονη ζωή και οι παλιοί ας μην έφτιαχναν τόσο στενούς δρόμους.
Έχω έρθει εδώ για μιά ημερίδα αφιερωμένη στη Μαρία Κάλλας της οποίας ο παπούς, από την πλευρά της μητέρας της, έζησε όλη του τη ζωή στην πολίχνη της Στυλίδος. Είμαι εισηγητής με ένα θέμα που αναφέρεται στη συγκίνηση που προκαλεί η φωνή της μεγάλης αοιδού στον ακροατή, έχω δε συσχετίσει το αντικείμενο αυτό με το τραγούδι των Σειρήνων στην Οδύσσεια του Ομήρου.
Μετά το τέλος της ημερίδος, αργά το απόγευμα, ετοιμάζομαι να φύγω. Είμαι πολύ κουρασμένος, τα μάτια μου κλείνουν από τη νύστα, με δυσκολία καταφέρνω να βρώ το όχημα. Να το βγάλω τουλάχιστον από το πάρκιν, να μην πληρώσω πολύ. Στην έξοδο προσπαθώ να βρω τα ψηλά ψάχνωντας στις τσέπες μου ενώ αισθάνομαι τα βλεφαρά μου τόσο βαρειά που δεν μπορώ ν΄ανοίζω πλέον τα μάτια μου, είμαι σαν τυφλός. Μαζεύω όσα κέρματα μπορώ και πασπατεύοντας προσπαθώ να βρω τη σχισμή να βάλω το εισητήριο στο μηχάνημα αυτόματου ταμείου πληρωμής.
Τότε φθάνει φουριόζος ένας νεαρός ντόπιος τραγουδιστής με μιά μαύρη vespa. Έχει ξυρισμένο κρανίο και γενειάδα σαν ορθόδοξος ιερέας. Οδηγεί ο ίδιος με κλειστά μάτια και λίγο έλειψε να τρακάρουμε. Μου λέει ότι έχει πάθει εθισμό με τη φωνή της Μαρίας, ακούει άριες από το πρωί μέχρι το βράδυ και όταν κοιμάται το μαγνητόφωνο παίζει συνέχεια ενώ τα δάκρυα τρέχουν απ΄τα μάτια του.




Aucun commentaire: